De lente is hier. Eindelijk

Na drie winters hier in Zuid-Zweden voelt voelt deze eerste lente zon als een verademing. De grond is inmiddels ontdooit na 2 maanden alleen maar vorst en af en toe een laag sneeuw.

Het eerste jaar dat we hier woonden vond ik de winter best meevallen, terwijl die ook veel vorst en sneeuw had. Maar deze derde winter was anders? Ik wilde zo graag aan de slag met mijn eetbare bostuin, dat ze wat lang voor me duurde.

Maar toen ik me er bij neerlegde, kon ik de rust wel pakken die zo bij de winter hoort. Zo bijzonder hoe dat gekke stemmetje altijd die vind dat je altijd maar doormoet gaan toch blijft kletsen in je hoofd.

En nu is het lente, die meteen in het begin van maart begon. Wat heerlijk dat de dagen weer langer worden en het om 19.00 pas donker is. Ookal is de grond nog koud heb ik al heel wat zaai en tuinplezier beleeft. de zaden staan nu lekker op de vensterbank naar buiten te koekeloeren.

Hier mijn maartse belevenissen in het laten groeien van mijn eetbare bostuin van 2000m2 en mijn slowliving activiteiten.

Compostige verhalen

Op 1 maart was de vorst dan eindelijk verdwenen.

En dat betekende dat ik in de actie stand kon gaan. Want in februari had een Deense vriendin van me super veel compost laten bezorgen - 30m3 om precies te zijn - van Smålandsvamp, een lokale champignonen kwekerij hier in de buurt. Ik koop regelmatig hun heerlijke paddenstoelen in de supermarkt.

En nu dus hun restproduct van die paddenstoelen die ik af en toe eet.

Die compost kan ik goed gebruiken, maar 30 m3 is wat veel in een keer( voor minder komen ze het niet thuisbezorgen). En ik heb geen idee waar ik ze moet laten op mijn stukkie aarde van 2000 m2. Dus deden we het samen, zij heeft genoeg ruimte om het op een hoekje te laten liggen, en ik kan dan een aantal aanhangers vol halen om die allerliefste moestuin en bostuin van voedingstoffen te voorzien en de bodem te verbeteren.

Dat is wel nodig hier in Zweden, de bodem is niet vanzelfsprekend voedzaam. Dat zie je al zien aan de bomen die het hier goed doen,de berken en de dennen. En met dit restproduct kan ik mijn bodem verbeteren. En het mooie is dat dit ook nog eens zonder turf is.

Waarom is dat zo belangrijk?

Turf is ontzettend vruchtbaar ja, je planten groeien er als een malle op. Maar het afgraven ervan is een ware ecologische ramp. Er komt heel veel CO2 vrij en dat hebben we al genoeg in onze atmosfeeer. Dus als het kan voed ik mijn tuin met compost zonder turf. En hoe fijn is het dat ik dat nu na 3 jaar gevonden heb en ook nog eens maar ongeveer 20 km verderop.

Inmiddels ligt de compost is de moestuin, is de kas ermee gevuld en steekt de rucola haar eerst kopjes er al boven uit.

Ik koop graag koffie bij een lokaal koffiezaakje of een kopje kruidenthee bij een plek waar ze weten hoe je goede thee zet. Maar weet je wat ik nog het liefst koop? Een plant. Niet omdat ik niet van koffie houd (dat doe ik wel), maar omdat een plant mijn werk laat groeien – net als mijn tuin.

Dus als je mijn artikelen waardeert en wilt helpen om ze gratis en vrij te houden, geef me dan een plant! Een virtuele, welteverstaan

Dank aan iedereen die al een plantje heeft gegeven!

Buy me a plant

Gedachtenspinsels: Slow living – wat het voor mij betekent (en waarom ik er nog steeds over struikel)

In mijn zoektocht naar mijn eigen slowliving kom ik ook verhalen van mensen tegen die dat ook doen. Zo ook Mollie van Slow Scottisch Stories. Love her. Ik heb trouwens een grote liefde voor de Keltische cultuur en dus ook Schotland en Ierland by the way.

Ze schreef een artikel over welke slow living activiteiteten ze niet leuk vindt en dat zette me aan het denken.

Wat is SlowLiving eigenlijk?

Je ziet de term regelmatig voorbij komen, het trekt velen aan en mij ook. De snelheid waarmee we door het leven worden gejaagd, de eindeloze lijstje met wat we moeten, het algoritme die ons steed verder meesleuren… het maakt moe, het mist iets, en daarin ben ik niet de enige.
Susan Smit schrijft in De tweede helft van je leven dat het misschien ook een leeftijdsding is.Als je daar eenmaal bent, hoef je niet meer zo snel. Je hebt het allemaal wel gezien. en laat je meestal niet meer zo gek maken, dan merk je dat vertragen juist meer brengt dan je dacht.

Toch voelen ook veel jongere mensen zich tot slow living aangetrokken. Hoeveel 30-er zie ik er niet mee bezig? Misschien is het wel gewoon een teken des tijds: we willen allemaal even minder, en meer echtheid of verbinding met het natuurlijke tempo.

Dus wat is het dan? Ik ging op zoek naar de definitie en dit is wat ik vond.

‘Slow living is een manier van leven waarbij je de tijd neemt om dingen met aandacht te doen. Het gaat erom dat je niet meegaat in de haast van alledag, maar bewuste keuzes maakt over hoe je je dag invult. In plaats van zo snel mogelijk van de ene taak naar de andere te rennen, kies je voor kwaliteit boven kwantiteit.’

Kernpunten zijn aandacht, eenvoud, lokaal en eerlijk.

Toen dacht ik: Dat doe ik al. Al jaren. Met wisselend succes, moet ik eerlijk zeggen.

Alleen noemde ik het niet zo. Ik noem permacultuur, leven in het NU of leven in aandacht zoals ik leerde van een van mijn voorbeelden Thich Nhat Hanh.

En zoals wij mensen graag willen kaderen we het in, om te begrijpen wat het is. Met activiteiten dus.

• Zoals je eigen voedsel verbouwen – dat is mijn main goal.

• puzzelen – dat doe eigenlijk nooit meer (tenzij je een zaaikalender meetelt),

• Breien? ooit mee begonnen maar nu liggen er halve projecten in de mand,

• je eigen brood bakken ( doe ik en ben nog op weg om de beste zuurdesembrood te bakken maar is nog niet gelukt)

• En ik zou nog willen toevoegen mediteren ( elke dag 2x 15 minuten maar de gedachten stroom is nog niet gestopt- wel beter te sturen en dat is winst)

• wandelen ( zou ik echt meer willen doen maar nu gaat bijna alle tijd naar het bouwen van mijn eetbare bostuin,

• lezen ( ik verslind boeken echt waar)

• schilderen ( ik doe aan intuitief schilderen dit jaar, het hoeft niks meer te worden, en ik bruis van genot als ik bezig ben wat een verademing is dat zeg)

Op de een of andere manier, had ik het idee dat slow living je rust geeft, ik geloof dat dat ook uiteindelijk de bedoeling is, maar ik kan je vertellen dat dat niet altijd het geval is. Ik denk dat het vooral gaat om te kijken wat je doet als je vertraagt. Welke gedachten heb je dan, wat vind je dat je moet en hoe snel en dat is behoorlijk uit de comfort zone en voelt nog niet altijd rustig.

Dus hoe gaat het met slowliving? I’m working on it.

Het moeilijkste vind ik mijn telefoon weg leggen. Ik denk dat dat toch wel de hoofd stoorzender is van aandachtig leven.

Laatst stond ik weer eens met mijn neus in mijn scherm – midden in de tuin. De rucola kon wachten, blijkbaar. Maar goed, ik legde hem weg. En dat is al een overwinning.

(Je kunt hem het best niet meenemen naar de tuin. Maar als je gelijktijdig je zuurdesembrood in de gaten moet houden met de timer zit ie toch in mijn tas… Misschien toch z’n ouderwetse kookwekker aanschaffen.

Abonneer nu

kruidige recepten en dromen

Een van mijn slow living- en frugal living-lievelingen is werken met kruiden. Niet ingewikkeld, niet duur – gewoon een eenvoudige manier om ze in mijn voedsel en leven te brengen. liefs zonder al te veel moeite.

Toen we naar Zweden emigreerden, kwam er zoveel op ons af dat ik een paar dingen die ik belangrijk vind even liet schieten. Zoals kruiden gebruiken. Niet omdat ik het vergeten was, maar het lukte gewoon even niet, er kwam gewoon te veel op me af. Nu na 3 jaar komt er steeds meer ruimte om dingen er weer bij te doen, die nog niet helemaal geworteld waren. En zo las ik afgelopen maand een boek: Het geheim van Montmartre, over een kruidenwinkel in Parijs. Een liefdesverhaal, maar voor mij was de echte boodschap: kruiden.

Alsof het boek zijn weg naar mij had gezocht. Alsof het zei: “Hé, Serai, weet je nog? Je hield hiervan!” Boeken hebben voor mij altijd een verborgen boodschap . Dit boek herinnerde me eraan hoe leuk het is om met kruiden te werken. Ik droog ze wel elk jaar ook hier in Zweden maar doe er nog niet mee wat ik zou willen. En nu is het tijd ervoor en hoe fijn is het dat die mooie planten nu de lente haar eerste tekenen geeft weer hun kopje boven de grond steken.

Ik ben meteen vol vuur alle kruidenmengsels aan het maken die ik ooit leerde tijdens mijn Intro tot Herborist-cursus. En natuurlijk ga ik ook de mengsels uit Het geheim van Montmartre proberen.

Een van die mengsels wil ik met je delen: mijn hoofdpijntjes-thee. Ik heb regelmatig hoofdpijn – soms zelfs migraine – en ook al grijp ik weleens naar paracetamol (daar gaat de slow living even de deur uit, want eigenlijk moet je vertragen als je hoofdpijn hebt en niet door jakkeren met paracetamol), werkt dit theemengsel misschien nog wel beter. Alleen heb je er wel rust bij nodig – dus handig om ’s avonds voor het slapengaan te drinken, of als je toch niets moet van jezelf.

Oké, hier mijn hoofdpijntjes-thee:

• 1 deel brandnetel (goed voor de bloedcirculatie, )

• 1 deel kamille (kalmerend, alsof je een knuffel in je thee hebt)

• 1 deel citroenmelisse (mijn favoriet – ruikt naar zomer en helpt tegen stress)

• een snufje lavendel (om je hoofd tot rust te brengen, en omdat het zo mooi paars is)

Ik maak altijd een heel jampotje vol, zodat ik het altijd bij de hand heb – voor mezelf, maar ook voor mijn puberende zoon, die regelmatig kampt met hormoonhoofdpijn (ja, dat is een ding). En als ik het niet gebruik, ruikt mijn keuken in elk geval als een kruidenwinkel in Parijs. Wat ook niet verkeerd is.

Abonneer nu

Dus zo dobber ik verder in mijn slow living zoektocht permacultuurleven hier in Zweden de maand april in, de maand van beloftes en eerste groene puntjes.

Ik kijk uit naar alle verse kruiden uit eigen tuin: de eerste brandnetels voor soep (jip de fameuze prikkelsoep) en of mijn vorig jaar gekochte daslookbolletjes hun neus boven de grond steken. Dit jaar kan ik ze nog niet oogsten – geduld is een deugd, maar volgend jaar worden het vast mijn trots.

Oh, en ik had het nog niet verteld: mijn wilgentenen heg is in aanbouw. Om de oostenwind wat af te remmen, want hier in Zweden waait het soms alsof de natuur je even wil herinneren aan wie er echt de baas is. Maar goed, stap voor stap groeit die heg mee net als de rest van mijn tuin. En ik met hem.

Tot de volgende keer!

XX Serai

Vond je dit een waardevolle post? Als je in een gulle bui bent, kun je me nu op een virtuele plant trakteren door op de knop hieronder te klikken. Zo help je mij met mijn werk en zorg je dat deze berichten voor iedereen gratis te lezen blijven :)

Buy me a plant

Hoi, ik ben Serai.

Ik schrijf over eetbare tuinen, voedselbossen en leven in verbinding met de natuur, hier in het Zweedse Småland. Mijn aanpak? Slow living in de praktijk: minder haast, meer aandacht voor de seizoenen en de cycli van de natuur. En intentional living: keuzes maken die echt bij je passen, of het nu gaat om je tuin, je tijd of je voedsel.

Als permacultuurontwerper deel ik wat ik leer: van praktische tips voor een zelfvoorzienende tuin tot verhalen over hoe je een leven kunt bouwen dat verbonden is met het land. Of je nu net begint of al jaren bezig bent—hier vind je inspiratie om bewuster te leven, te tuinieren en te groeien.

Abonneer je gratis voor af en toe een bericht vol kennis, ervaring en een kijkje in mijn leven tussen de bomen.

Laten we samen leren, experimenteren en genieten van wat de aarde ons geeft.

Eten groeit overal om ons heen. Niet alleen in je moestuin, maar ook tussen de tegels, langs de fietspaden, in het park. De paardenbloem is zo’n plant: een krachtpatser die je helpt om lokaal, seizoensgebonden en vol vitamines te eten zonder dat je er een tuin voor nodig hebt.

Wildplukken is meer dan alleen eten verzamelen. Het is een manier om de wereld om je heen écht te leren kennen. Om patronen te herkennen, de seizoenen te volgen en je hersenen te trainen. En de paardenbloem is daarbij je perfecte startpunt.

Abonneer nu

Waarschijnlijk heb je nog nooit echt goed nagedacht over de paardenbloem en haar vooral vervelend gevonden dat ze maar overal opdruikt en je haar maar niet wegkrijgt uit je tuin. Maar ze staat er met een reden, niet om jou te plagen of in de weg te zitten.

Ze is het zonnetje in je tuin en ze wil je iets vertellen.

Hej Ik weet dat jullie mensen vaak van me af willen. Maar ik sta hier alleen niet voor de sier.

Ik heb werk te doen: werk dat past in elk eetbaar ecosysteem, of het nu een moestuin, een wildplukplek of een voedselbos is. Mijn diepe wortels breken de grond open, voeden de bodem met calcium en trekken voedingsstoffen omhoog die andere planten kunnen gebruiken. Ik ben de stille permacultuur-helper die je systeem gezond houdt, zonder dat je er iets voor hoeft te doen.

Dus laat me staan. Trek me niet zomaar uit de grond, want als je dat doet, komen er alleen maar meer van mij terug. Ik ben koppig, maar op een goede manier. Als mijn werk erop zit, ga ik vanzelf weg. Tot die tijd help ik je tuin en jou.

Mijn blaadjes? Die kun je plukken voor in je salade, soep of kruidenboter. Ze zitten vol ijzer en helpen je spijsvertering. Mijn bloemen? Die zijn een feest voor de bijen – en voor jou, als je er een zonnig taartje van bakt of je sla mee opleukt.

Read more

Abonneer nu

Tot twee weken geleden lag de wereld hier nog ingepakt onder een laagje sneeuw. Alles wit, stil, en de tuin lijkt te slapen. Ondertussen tikt de thermometer de 11 graden aan en heb ik de eerst appelbomen gesnoeid. Wat was ik toe aan deze eerste lentetekens na maanden van bevroren toestand. Maar ik zat niet stil: aan mijn ontwerptafel, was het afgelopen winter een komen en gaan van papier, potlood en ideeën. Want de winter is mijn ontwerptijd, het seizoen om te dromen voordat de lente dwingt tot doen.

Normaal gesproken, als de dagen langer worden en de zon zijn warme stralen over het land laat glijden, ben ik buiten te vinden: plantend, oogstend, snoeiend. Maar als de grond bevroren is en de dagen nog kort, is er ruimte om na te denken. Over wat werkt in mijn tuin, wat ik wil veranderen, en hoe ik mijn voedselbos nog beter kan maken. Geen haast, geen onkruid, geen ‘oogstverwerking’. Alleen ik, papier, potlood en de tijd om te bedenken hoe de eetbare tuin straks zal bloeien.

Dit jaar duurde de winter lang en met hele lange vorst, en het duurde ook lang voordat ik me eraan over kon geven. En toen dat gebeurde genoot ik van de winterse witte wereld, de rust die het bracht en de dingen waar ik dan ineens wel tijd voor had, en me in de energieke lente en zomer maar moeilijk toe kan zetten.

Dus dit is wat ik deze winter heb gedaan:

1. Ik maakte schetsen van mijn tuin als een mix van een kaart en een dagboek

Mijn tekeningen zien eruit als een wirwar van lijntjes, krabbels en aantekeningen. Hier een gedachte over plantcombinaties, daar een pijltje naar een plek waar de zon ’s middags valt. Mijn gedachtenkronkels kan ik zo aflezen op papier. Het zijn geen nette ontwerpen, maar levende schetsen die meegroeien met mijn ideeën

.

2. En in die gedachtenstroom onstaan er lijstjes van planten die ik wil: die bij me passen en die het me makkelijker moeten maken.

Dat zijn vooral planten die:

• Winterhard zijn (want ik wil geen jaarlijkse stress over of ze het wel overleven met -20 in de winter),

• Zoveel mogelijk meerjarig zijn (naast de moestuin plan ik zoveel mogelijk eetbare planten die je maar een keer hoeft te planten om vervolgens jaren van te oogsten.

• En ja de meeste wil ik eetbaar: Dat is voor mij de kern van mijn tuin, maar ook mooi (want wie kan nou zonder dahlia’s of eetbare bloemen?).

Op dit moment liggen de zaadjes van zeekool al klaar om gezaaid te worden. Maar er speelt nog iets door mijn hoofd: hoe hou ik die schattige hertjes uit mijn tuin, of bij mijn eetbare planten vandaan? Want schattig zijn ze alleen zolang ze niet mijn oogst opeten. Een hek om de hele tuin? Dat voelt niet als mijn oplossing. Dus daar denk ik nog even over na.

Abonneer nu

3. Plannen voor de lange termijn

Een voedselbos plant je niet in één seizoen. Het duurt een aantal jaar voordat je er echt van kunt oogsten. Dus terwijl de fruitbomen nog klein zijn, plan ik een laag met snelle oogst: asperges, Brave Hendrik, en andere ‘snellere groeiers’. Zo krijg ik toch beloning terwijl het bos groeit.

Ik heb geleerd dat een voedselbos niet perfect hoeft te zijn om te beginnen. Sterker nog: als je wacht op perfectie, begin je nooit.

Tip voor jou:

Je hoeft niet te wachten op de volgende winter om te ontwerpen. Nu maart is begonnen en de lente nog even op zich laat wachten, is het ook nog perfecte moment om je tuin of voedselbos te plannen. en mijn tip voor jou is:

Doe dit voordat je ook maar één plant in de grond zet:

• Ga naar buiten. Kijk en luister naar je tuin.

  • Waar komt de zon?

  • Waar valt schaduw?

  • Waar komt de wind vandaan?

  • Wat valt je nog meer op?

  Schrijf dit op in een tuindagboek of schetsboek. Doe dit minstens elk seizoen een jaar lang, want elk seizoen laat andere dingen zien die belangrijk zijn voor je plan.

En ja, ik geef toe: ik doe het zelf ook niet altijd trouw genoeg. Maar doe het zeker elk kwartaal misschien is de begin datum van elk seizoen wel een handig ezelsbruggetje voor je om als ritueel mee te nemen in de viering van de komst van het nieuwe seizoen.

• Begin klein. Plant geen boom voordat je weet waar hij hoort. Zelfs ik, met 15 jaar ervaring, moet me inhouden om niet te snel te beginnen. En ook hier maakte ik die fout: om niet goed genoeg te kijken naar mijn tuin.

De les die ik (weer) moest leren

Ik plant mijn Moerbei op te onvruchtbare grond, gelukkig kon ik het nog herstellen, maar zo dwingt ons mensenbrein zich aan de natuur op, en als dat misgaat geven we de tuin de schuld, terwijl wij niet goed keken, niet goed luisterden.

Dus: pak nu je schetsboek. Ga 10 minuten naar buiten. Kijk. Luister. Wat valt je op? Schrijf het op. Dat is je eerste stap."

Vraag aan jou: Heb jij een tuin- of voedselbosontwerp waar je tegenaan loopt? Of een plek in je tuin waar je niet tevreden over bent? Wat is goed, wat moet beter, en wat zou je toe willen voegen?

Deel je ervaringen in de comments of stuur me een berichtje. Ik ben benieuwd naar jouw kronkels op papier! Want elk ontwerp begint met een eerste lijntje of het nu recht is of helemaal scheef

Abonneer nu

Steun mijn werk met een virtuele plant
Een van mijn geliefde rituelen is het planten voor iedereen die in mijn eetbare tuin komt als een symbool van groei en verbinding. Wil je mijn werk steunen en helpen om al mijn gratis artikelen, tips en verhalen gratis toegankelijk te houden? Dan kun je me nu een virtuele plant schenken. Een kleine bijdrage die mij helpt om, mijn kennis en de gemeenschap verder te laten groeien.

Mijn hartelijke dank aan iedereen die dit al heeft gedaan!

Buy me a plant

Hoi, ik ben Serai.

Ik schrijf over eetbare tuinen, voedselbossen en leven in verbinding met de natuur, hier in het Zweedse Småland. Mijn aanpak? Slow living in de praktijk: minder haast, meer aandacht voor de seizoenen en de cycli van de natuur. En intentional living: keuzes maken die echt bij je passen, of het nu gaat om je tuin, je tijd of je voedsel.

Als permacultuurontwerper deel ik wat ik leer: van praktische tips voor een zelfvoorzienende tuin tot verhalen over hoe je een leven kunt bouwen dat verbonden is met het land. Of je nu net begint of al jaren bezig bent—hier vind je inspiratie om bewuster te leven, te tuinieren en te groeien.

Abonneer je gratis voor af en toe een bericht vol kennis, ervaring en een kijkje in mijn leven tussen de bomen.

Laten we samen leren, experimenteren en genieten van wat de aarde ons geeft.

Ik schrijf over eetbare tuinen, voedselbossen en leven in verbinding met de natuur, hier in het Zweedse Småland. Mijn aanpak? Slow living in de praktijk: minder haast, meer aandacht voor de seizoenen en de cycli van de natuur. En intentional living: keuzes maken die echt bij je passen, of het nu gaat om je tuin, je tijd of je voedsel.

Als permacultuurontwerper deel ik wat ik leer: van praktische tips voor een zelfvoorzienende tuin tot verhalen over hoe je een leven kunt bouwen dat verbonden is met het land. Of je nu net begint of al jaren bezig bent—hier vind je inspiratie om bewuster te leven, te tuinieren en te groeien.

Abonneer je gratis voor af en toe een bericht vol kennis, ervaring en een kijkje in mijn leven tussen de bomen.

Laten we samen leren, experimenteren en genieten van wat de aarde ons geeft.

Alles ligt bedekt onder een deken van sneeuw. Ook het leven in de tuin staat even stil. Maar onder die stilte borrelt altijd iets: plannen, twijfels, en soms, onverwachte ruimte.

Deze maand werk ik niet in het café waar ik normaal twee dagen per week sta. In Zweden gaat het leven in de winter langzamer. De zomercafés zijn dicht, de gasten blijven weg. En begin ik deze periode lekker thuis, met een gevoel van zeeën van tijd en bergen plannen.

Voor mezelf, voor mijn permacultuurbedrijf, voor het leven hier. Maar zoals elke januari en februari vliegt de tijd voorbij. Nu, aan het eind van deze maand, sta ik stil: Ben ik tevreden? Heb ik gedaan wat ik wilde? En wat deed ik eigenlijk?

1. Zaad voor zaad: Voedsel en vertrouwen

De echte kou hield me uit de tuin. De grond is diepgevroren, dus planten en nieuwe bedden maken kan alleen in mijn hoofd. Maar binnenshuis was het een maand van voorbereiding.

Ik sorteerde mijn hele zadenvoorraad – niet alleen eenjarige groenten, maar vooral de meerjarige bewoners die mijn eetbare ecosysteem gaan vormgeven. Denk aan zeekool, strandbiet, en meerjarige uiachtigen die de herten links laten liggen. Planten die jaar na jaar terugkomen, net als de cyclus van het leven.

En voor het eerst maakte ik een professionaal zaaischema, geïnspireerd door CSA-tuinders. Geen willekeurige oogst dit jaar, maar een samenhangend systeem voor constante voedselstromen. Want voedselzekerheid begint met planning – en met vertrouwen in de natuurlijke ritmes.

2. Meditatie: De grond onder mijn voeten

Twaalf jaar geleden begon ik met mediteren. Maar sinds we hier wonen, was ik mijn routine kwijt. Tot ik een online masterclass hoorde over zelfvertrouwen. Het inzicht dat me raakte: elke keer dat je niet doet wat je met jezelf afspreekt, ondermijn je je eigen vertrouwen. Mediteren was zo’n afspraak.

Nu doe ik het weer, elke dag. En weet je? Het voelt als de grond onder mijn voeten terugvinden. Net als in de tuin: als de bodem gezond is, groeit de rest vanzelf.

3. Schilderen: Ruimte voor wat spontaan groeit

Naast het mediteren had ik ook al een lange wens die ik regeld als doel stelde dus een afspraak: minder schermtijd. En ook die ging weer zingen na de masterclass over zelfvertrouwen. En door de tijd die het me gaf, ( onbewust zit je er echt veel te veel voor onzinnige dignen op ) ging ik weer schilderen – iets wat ik veel te lang niet had gedaan. Intuïtief schilderen, zonder regels of verwachtingen. Gewoon kleur, patroon en beweging.

Het resultaat? De perfectie loslaten en zien wat er ontstaat. Als ik bezig ben, vergeet ik de tijd. Dat gebeurt ook als ik in de tuin bezig ben, de patronen, de kleuren de beweging brengt me naar een wereld die internet je niet kan geven. Een van rust, verbinding en ja van Geluk

4. Het huis: Van wit naar “ons”

Toen we hier kwamen, was ons huis een Zweeds wit interieur. Sommigen noemen dat mooi, maar voor mij voelde het als een witte zee – kil en niet van ons. Toch kreeg de tuin kreeg eerst alle aandacht, want eten verbouwen was prioriteit. Maar nu, met die witte deken buiten was de witte zee binnen aan de beurt om te transformeren.

De verf en het kleurenbehang lagen al maanden in huis, als stille beloftes aan mezelf. Nu de sneeuw buiten alles bedekt, is het tijd om die beloftes in te lossen – laag voor laag, de verf op de muur. De witte muren verdwijnen langzaam onder kleuren en patronen, net als de sneeuw straks plaatsmaakt voor groen.

Het is een metafoor: langzaam, laag voor laag, iets eigen creëren. Net als een voedselbos, dat niet in één seizoen ontstaat, maar groeit door geduld en aandacht.

5. De vriezer: Oogst verwerken, ruimte maken voor de lente.

Terwijl de sneeuw laat geloven dat het nog even duurt die lente, komt ze er toch echt aan. De vogels vertellen het al en dat betekent: de vriezer leegmaken. Tomaten, bessen, rabarber: de oogst van vorig jaar wachtte op verwerking. In de zomer had ik er geen tijd voor, maar nu wel. De tomaten werden pastasaus, de rabarber chutney (al moest ik het recept eerst terugvinden).

Het voelt als een ritueel: wat vorig jaar groeide, wordt nu getransformeerd. Net als in permacultuur, waar “afval” niet bestaat – alles heeft een nieuwe bestemming.

6. Verbinden: Fika, zaden en nieuwe gezichten

Februari was ook een maand van verbinding. Nu ik meer tijd had, kon ik makkelijker fika( de zweedse uitdrukking voor koffie met taart) plannen met nieuwe bekenden. En zo ontmoette ik een dame die op 10 minuten hiervandaan woont en meedoet met de zadenruildoos die ik dit jaar voor het eerst organiseerde.

Hoe leuk het ook is om zaden door Zweden te laten reizen, ook lokaal te delen en dat is eigenlijk waar het om gaat. Samenredzaamheid begint dicht bij huis.

De kunst van genoeg

Als ik dit opschrijf, zie ik: februari was een prachtmaand. Misschien herken je het: die stem die fluistert dat je meer had moeten doen, sneller, beter. Maar wat als die stem onzin verkoopt? Wat als het juist gaat om de kleine stappen – de zaden die je sorteert, de verf die je aanbrengt, de chutney die je maakt?

Niet alles ging zoals gepland, maar misschien was dat wel precies de bedoeling. Want in een wereld (en zeker het internet) die ons vertelt dat we alles maar moeten/kunne

n doen, is de kunst om tevreden te zijn met wat op je pad komt.

De lente komt eraan, en ik ben benieuwd: wat zaai jij dit jaar – in je tuin, of in je leven?

In het begin van januari was het hier twee weken lang prachtig wit.

Op een ochtend, toen ik wakker werd, hoorde ik het al.

Het was stiller buiten, alsof het geluid zachter was gezet.

Ik hoorde geen auto’s.

We wonen niet midden in het bos, maar tussen bos en dorp in.

En ook al is het hier veel stiller dan in Nederland, echt stil is het hier meestal niet.

Totdat er sneeuw valt.

Dan valt er een stille deken over alles heen.

Twee weken lang sneeuw en kou.

Nachten tot min vijftien.

En toen kwam de dooi.

En gebeurde er iets interessants.

Door de diepe vorst was de bodem hard bevroren.

Maar na een paar dagen, toen de sneeuw was weg gesmolten, leek de bovenste laag te ontwaken.

Toch niet helemaal.

De grond voelde vreemd.

Als een soort moeras.

Of drijfzand.

Niet stevig, maar ook niet echt los.

Het was alsof de bodem onder je meebewoog, zonder te bewegen.

Onder je voeten leek de grond alle kanten op te gaan.

En heel even was daar dat gevoel:

oeh, misschien kan ik alweer iets doen.

Misschien kan ik bijna weer planten.

Het verlangen naar de lente.

De wens dat er weer kleur komt.

Dat maakt dat dat ongeduld even de kop bij me opstak.

Maar ik voelde aan de grond dat het niet klopte.

Dat ik nog even moest wachten.

Net als de nieuwe voedselbosbewoners in de kas die nog niet naar hun plek kunnen.

Want het smeltwater liet iets anders zien.

De bovenste laag was dan wel ontdooid,

maar daaronder zat nog een dikke, bevroren laag.

Een gesloten ijsplaat.

Het water had nog geen weg naar beneden.

Er was ruimte nodig om echt weg te zakken.

En die ruimte was er nog niet.

Dit zijn van die momenten die logisch lijken,

maar die we vaak niet opmerken.

Omdat we haast hebben.

Omdat we te veel willen.

Of omdat we denken dat het moet.

En dan nemen we beslissingen zonder echt te kijken.

Zonder te luisteren naar het land.

Ik betrap mezelf daar ook op.

Zeker als die onrust zich laat voelen.

Nu zijn we weer in een koude periode beland.

Het vriest opnieuw, al ruim een week.

Op de rivier ligt weer een laag ijs.

En de bovenste tien centimeter bodem is opnieuw hard geworden.

En dan ben je ineens heel blij

dat je niet hebt geluisterd naar dat ongeduldige stemmetje

dat fluisterde: zou ik al gaan planten?

De bodem had het al verteld.

Ik schrijf over eetbare tuinen, voedselbossen en leven in verbinding met de natuur, hier in het Zweedse Småland. Mijn aanpak? Slow living in de praktijk: minder haast, meer aandacht voor de seizoenen en de cycli van de natuur. En intentional living: keuzes maken die echt bij je passen, of het nu gaat om je tuin, je tijd of je voedsel.

Als permacultuurontwerper deel ik wat ik leer: van praktische tips voor een zelfvoorzienende tuin tot verhalen over hoe je een leven kunt bouwen dat verbonden is met het land. Of je nu net begint of al jaren bezig bent—hier vind je inspiratie om bewuster te leven, te tuinieren en te groeien.

Abonneer je gratis voor af en toe een bericht vol kennis, ervaring en een kijkje in mijn leven tussen de bomen.

Laten we samen leren, experimenteren en genieten van wat de aarde ons geeft.

Subscribe now

Juni is een maand van volle groeikracht.
Het leven barst om ons heen, gevoed door het licht dat elke dag langer blijft hangen.

En nu gebeurt er iets bijzonders in de appelboom:
De Juni-drop zo noemen de Engelsen het. Een Nederlandse naam weet ik eigenlijk niet.

Misschien heb je er nog nooit van gehoord, maar het is dat natuurlijke moment waarop veel kleine appeltjes van de boom vallen. Schrik niet het is de natuur die doet waar ze het beste in is.

De appelboom zorgt ervoor dat hij genoeg energie overhoudt om zich te richten op de mooiste en gezondste appels.
Als elke appel zou blijven, zou de boom zijn kracht moeten verdelen—met als resultaat een hoop kleine, onderontwikkelde vruchten.

Na de June drop zo rond half juni het een goed moment om je appelboom een handje te helpen.
Kijk eens naar de trossen appels die aan de takken hangen. Ideaal zijn één of twee appels per tros.
Zijn het er meer? Dan krijg je straks een hoop piepkleine appeltjes.

Door de trossen uit te dunnen, geef je de boom de ruimte om zijn energie te steken in minder vruchten en beloont hij je met grote, sappige appels.

Hier in Zweden hadden we dit jaar late vorst, precies toen veel bomen al in bloei stonden.
Sommige bloesems hebben het niet overleefd.

De oogst van dit jaar wordt dus heel anders dan vorig jaar.
Zo gaat dat. Geen jaar is hetzelfde.

Een van onze bomen draagt dit jaar helemaal geen appels.
Maar dat is de natuur: altijd in beweging, altijd veranderend.
Gelukkig bloeien onze vier appelbomen niet allemaal tegelijk.

Dat is een mooie permacultuurles:
Plant je meerdere fruitbomen?

Kies dan voor rassen die op verschillende momenten bloeien.
Zo raakt een plotselinge lente vorstperiode niet je hele oogst.
Natuurlijk is dat niet in elke tuin mogelijkmaar als het kan, is het een tip om in je achterhoofd te houden.
Het is een kleine manier om voor je oogst te zorgen, ook als het weer onvoorspelbaar is.

En ben je net zo enthousiast over meerjarige eetbare planten—groenten, kruiden, fruit als ik?
Bedankt voor het lezen van Food,Trees & me! Abonneer je gratis voor nieuwe posts en om mijn werk te steunen.

Nog maar één week tot de langste dag van het jaar.
Dat magische moment waarop hier in Zwedenen misschien ook bij joudag en nacht elkaar ontmoeten en elkaar zachtjes bij de hand nemen.

Alsof ochtend en middernacht, avond en dag, samen een stille, zachte dans maken.
Een moment van balans. Een moment van verbinding

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

Do you recognize that early morning moment in the garden?
You take a little walk, feel the fresh air, glance over at your vegetable garden and see the blue sky above the treetops…
For me, it’s one of those moments where my heart makes a small joyful leap.

But while I’m standing there, my thoughts already start racing.
What’s on today’s to-do list? What still needs to be done in the garden? And how will I manage to get it all done?

Subscribe now

Maybe this sounds familiar:
You want so much — a thriving garden, peace of mind, time for your family and space for yourself.
And sometimes… it feels like you’re constantly trying to catch up.
That your garden projects never really feel finished.

It’s exactly in those moments that I’m so glad I created a garden design.
A plan that gives direction. That helps me make choices, pace myself, and keep a clear overview.

Because a garden design isn’t just a sketch.
It’s the puzzle of your dreams and desires, combined with the realities of your space — captured on paper.
Without such a plan, gardening can quickly feel like cooking without a recipe: messy and frustrating.

Last year, I started working on my vegetable garden.
Now, our edible forest garden is also beginning to grow — slowly, with the first trees and shrubs.
It’s the slow food of the garden: slow, nourishing, and full of promise.

Sometimes a plant from my wish list crosses my path unexpectedly. And then I know: this is the moment.
But how do I find the right place for it?

That’s when I reach for my design — my recipe, my anchor.
So I can see where it fits and if it aligns with the bigger picture.

Whether your garden is big or small, those moments of doubt and overwhelm come to all of us.
And that’s exactly when it’s so valuable to have a solid plan to return to.

My tip for you?
Start by drawing your garden as it is right now. Just a simple pencil sketch on paper.
Then ask yourself: What do I want to grow here? What is my dream?
From there, you can start shaping your garden — step by step, in your own way.

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

Subscribe now

Die ochtend had ik al een paar uur achter mijn laptop gezeten. De zon scheen, maar ik voelde me een beetje losgekoppeld.

Je kent dat gevoel vast wel druk bezig zijn met dingen, terwijl je lichaam zachtjes om iets anders vraagt.

Dus stapte ik naar buiten. Gewoon om mijn hoofd leeg te maken.
Aan de rand van onze tuin, bij het paadje dat het bos in leidt, zag ik ze: brandnetels. Jong, felgroen, net opgekomen.

Ik glimlachte.
Want waar de meeste mensen ze vervelend vinden, zijn ze voor mij pure overvloed.

Een half uur later stond ik in de keuken. Ik fruitte een ui, een teentje knoflook, voegde wat blokjes aardappel toe. Een liter bouillon.
En toen met blote handen (ik was de handschoenen vergeten, au!) gooide ik een paar ruime handen vol neteltoppen erbij.

De geur vulde de kamer.
Aards.
Verbindend.
Lente.

En ik dacht: dit is eten dat niets kost, niet ver gereisd is, niet in plastic zit.
Het groeide gewoon… achter in mijn tuin.

Misschien heb jij geen tuin. Of geen tijd. Of voelt tuinieren als te veel. Ik snap het.
Soms voel ik dat ook.
Zorgen voor zaailingen, wieden, water geven, slakken weren, planten beschermen tegen late vorst het kan veel zijn.

Daarom ben ik zo dankbaar voor wilde planten. Die gewoon verschijnen. Die lijken te fluisteren:
“Ik ben er al. Je hoeft me alleen maar op te merken.”

Brandnetel is er één van. Maar ook paardenbloem, duizendblad, madeliefjes.
Ze groeien overal.
Naast stoepranden. In een vergeten hoekje van je tuin. Onder de heg bij de speeltuin.

En het mooiste?
Je hoeft niet te wachten tot je eindelijk die volkstuin hebt.
Je hebt geen extra tijd nodig.
Je hoeft alleen je ogen weer open te doen voor wat er al is.

Mijn voorraadkast vult zich langzaam weer met gedroogde brandnetel voor thee.
Een paar weken geleden verwerkte ik wat bladeren tot superfood poeder wat straks in in de winter, je wilt er nu nog niet aan denken, een heerlijke groene superboost geeft in je soepen en stoofschotels. En weet je, brandnetel is niet alleen voedzaam.
Het helpt je lichaam te ontgiften, zit vol mineralen en ondersteunt je immuunsysteem.

Wat een geschenk. Zo dichtbij.

Misschien kijk je vanaf nu anders naar dat hoekje ‘onkruid’ in de tuin.
Misschien pluk je binnenkort je eigen lunch uit het wild.
Of droog je je eerste bladeren voor thee.
Of strooi je madeliefjes over je salade.

Dus ga jij op zoek naar deze superfood de Brandnetel?

Steun mijn werk met een virtuele plant

Een van mijn geliefde rituelen is het planten voor iedereen die in mijn eetbare tuin komt als een symbool van groei en verbinding. Wil je mijn werk steunen en helpen om al mijn gratis artikelen, tips en verhalen gratis toegankelijk te houden? Dan kun je me nu een virtuele plant schenken. Een kleine bijdrage die mij helpt om, mijn kennis en de gemeenschap verder te laten groeien.

Mijn hartelijke dank aan iedereen die dit al heeft gedaan!

Buy me a plant

Hoi, ik ben Serai.

Ik schrijf over eetbare tuinen, voedselbossen en leven in verbinding met de natuur, hier in het Zweedse Småland. Mijn aanpak? Slow living in de praktijk: minder haast, meer aandacht voor de seizoenen en de cycli van de natuur. En intentional living: keuzes maken die echt bij je passen, of het nu gaat om je tuin, je tijd of je voedsel.

Als permacultuurontwerper deel ik wat ik leer: van praktische tips voor een zelfvoorzienende tuin tot verhalen over hoe je een leven kunt bouwen dat verbonden is met het land. Of je nu net begint of al jaren bezig bent—hier vind je inspiratie om bewuster te leven, te tuinieren en te groeien.

Abonneer je gratis voor af en toe een bericht vol kennis, ervaring en een kijkje in mijn leven tussen de bomen.

Laten we samen leren, experimenteren en genieten van wat de aarde ons geeft.

With love,
Serai 🌱

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

Subscribe now

Slugs in your garden can sometimes feel like little saboteurs. They might even make your good intentions to garden naturally disappear like snow in the sun.

But if we truly want to work with nature, it all starts with understanding — even understanding slugs.

Slugs, whether with shells or not, are mollusks. They love moisture and warmth.

In dry summers, they hide deep in the soil. In wet summers, they’re everywhere — crawling around and munching on your plants.

Like it or not, slugs play an important role in the ecosystem. They help break down dead leaves and organic waste into nutrients for the soil.

You can actually see them as tiny living compost heaps!

Still, when your tender seedlings get eaten before they even have a chance to grow, I completely understand the frustration.

Subscribe now

Here’s my most important advice: build a healthy soil that supports strong plants, instead of reaching for quick fixes.

How?

👉 Don’t dig your soil.
Undisturbed soil gives shelter to natural predators like toads and beetles, which eat slug eggs and baby slugs.

👉 Add plenty of organic material.
Mulching supports a healthy, living soil.

👉 Skip the extra fertilizers.
It may sound counterintuitive, but it’s true: fertilizers make plants weaker and more attractive to slugs.

👉 Attract natural predators.
Create a small pond and plant berry bushes to invite birds and frogs.

Many other “solutions,” like slug pellets (even organic ones), harm soil life and disturb the natural balance. They only treat the symptoms, not the root cause — and in the long run, they often make the slug problem worse.

You’ll need patience: the first three years can feel like every slug in the area has moved into your garden.
Resist the urge to go to war. You will start to see a difference — step by step.

And while you’re building a healthy balance in your garden, here are a few tips to protect your young plants in the meantime:

👉 Clear around your seedlings temporarily.
Usually I leave plant debris as mulch, but while seedlings are small and fragile, I remove loose material nearby.
You can also create barriers using twigs or thorny branches.
(Eggshells and coffee grounds don’t help when it rains — exactly when slugs are most active.)

👉 Keep open space around your garden beds.
Slugs love shady, moist corners. Place your beds away from hedges, shrubs, and messy edges if you can.

👉 Water less often.
Instead of daily watering, try every 3–4 days. It helps dry the top layer of soil a bit, making it less inviting for slugs.

👉 And if things really get out of hand?
Please don’t go slug hunting at dusk and release them elsewhere.
That just moves the problem to someone else and disrupts the natural balance.
Keep focusing on soil health, and wait to transplant your seedlings until they’re a bit bigger — they’ll be much more resilient.

🌱 In summary:
Slugs are part of nature. The real solution lies in building healthy soil — and that takes patience. Grow strong plants, and eventually the slug problems will fade away on their own.

Sometimes, natural gardening feels like a long road full of bumps. But you don’t have to walk it alone.

🌿 This May, I’m offering 3 free introductory calls to explore how you can create a nourishing, natural garden full of food — using annual and/or perennial vegetables — step by step.

Want to talk through your garden and your ideas?
Sign up — I’d love to think along with you.

Let’s grow together.
Warmly,
Serai

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

Subscribe now

This time of year – around the spring equinox – has symbolized new life for thousands of years. Day and night return to balance, the light slowly comes back, the earth warms up, and life begins to stir again.

In many ancient nature-based traditions, this moment was celebrated as Ostara: the festival of nature’s awakening, of fertility, and of promise. A time when seeds germinate, plans take shape, and life presents itself once more in soft, fresh forms.

For me, rhubarb is one of the first signs that the garden is waking up. Its strength is stored deep in the soil, and if you give it a little help right now—by forcing it with an upside-down bucket or pot—it believes it’s still underground.

And what does it do? It shoots up towards the light with extra speed. What you get are tender, pale pink stems that are milder, juicier, and sweeter than regular rhubarb. A true springtime treat: early harvested and full of flavor and life force. A gift from Mother Earth herself.

This versatile plant is not only a beauty in the garden but also a fantastic ingredient for all kinds of dishes. What many people don’t know is that rhubarb is actually a vegetable—not a fruit! A fun fact for your edible garden and your health.

Subscribe now

Why Rhubarb is Wonderful for the Edible Garden

Rhubarb is a perennial vegetable, meaning it comes back year after year. It requires very little care and is one of the first crops you can harvest in spring. This makes it ideal for a natural vegetable garden—it returns on its own and offers edible abundance early in the season. It’s also perfect for a low-maintenance, perennial vegetable patch that gives you health on your plate with less work in the garden.

When can you harvest rhubarb?
Did you know you can harvest rhubarb until June 21st? After that, the oxalic acid levels become too high and could be harmful in larger quantities. It’s also kinder to the plant to stop harvesting then—so it can store energy and return strong next year.

What can you make with rhubarb?

• Rhubarb juice – Refreshing and light, especially with mint or lemon.

• Rhubarb cider – For those who enjoy a little fermentation fun. I haven’t tried it myself yet… maybe a project for this year?

• Rhubarb jam – Sweet and tangy with sugar and lemon, perfect on bread or cakes. Rhubarb combines beautifully with strawberries!

• Rhubarb crumble – My absolute favorite: warm rhubarb and strawberries baked into a cozy dessert. Who said veggies can’t be dessert?

Rhubarb leaves as mulch

It doesn’t stop there. Rhubarb leaves are excellent mulch for your garden beds. Their large size helps retain moisture and adds organic matter to the soil.

Rhubarb and your health

Besides being delicious, rhubarb is also healthy. It’s rich in fiber, which supports digestion, and it contains vitamins K and C. A true plant ally!

I’m thinking about creating a video or workshop about perennial vegetable heroes like rhubarb—how to grow them, care for them, and integrate them beautifully into your garden.

🌿 Would you be interested in that? Let me know—I’d love to keep you updated if it comes to life.

Let’s grow together.
Warmly,
Serai

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

Subscribe now

Once upon a time, there was a garden where everything grew in harmony. No battles against weeds, no panic at the sight of a slug, no endless struggle with depleted soil. Everything worked together, just as nature intended.

It may sound like a dream, but this is exactly what permaculture is all about.

Most people are familiar with organic gardening. It’s a step in the right direction—kinder to the earth than conventional agriculture. But even in organic gardens, there’s often still a fight—against aphids, against diseases, against weeds. We intervene, trying to maintain control.

Permaculture invites you to let go of that struggle. Instead of fighting, you learn to listen. Instead of controlling, you collaborate. You create a garden that feeds, restores, and protects itself.

What Makes Permaculture So Special?

Permaculture goes beyond sustainable gardening. It’s not about battling problems; it’s about preventing them. You build a natural ecosystem where everything works together—plants, animals, the soil, and even you, the gardener.

• Instead of constant intervention, you create a garden that regenerates and nourishes itself.

• You care for the soil, choose plants that support each other, and attract beneficial insects. No need for (even organic) pesticides, which unfortunately kill not only pests but also helpful allies.

• Each year, your garden becomes more fertile—without endless toil.

How Do You Achieve This? By Working with What’s Already There.

• Use sunlight and shade wisely—every corner of your garden has its own strengths.

• The overlooked edges and nooks often hold hidden potential.

• Everything nature provides—leaves, pruning waste, rainwater—can be used to nourish your garden.

And then something remarkable happens. Your garden changes, but so do you. You begin to see differently, to feel differently. You don’t just learn how to care for a garden—you learn how to move with the seasons. Nature is never in a hurry, and you don’t have to be either.

Ancient Wisdom in a Modern Context

Did you know that permaculture is rooted in the knowledge of Indigenous cultures? These communities knew exactly how to grow food without depleting the earth. With this age-old wisdom, we can now create gardens that nourish both us and the natural world.

So, what step will you take today?

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

Subscribe now

The air feels softer, the days are getting longer, and if you look closely, you'll see tiny signs of new life everywhere. The first bulbs are pushing their heads above the soil, wild garlic is spreading its vibrant green leaves and filling the forest with its subtle garlicky scent—perfect for making delicious pesto!

But it's not just nature awakening… this is also the moment to start your vegetable garden. The long, cold winter is behind us, and the soil is warming up enough for seeds to sprout. This is the beginning of abundance, of getting your hands in the earth, of homegrown vegetables making their way to your plate.

Fast Growers for a Fresh Spring Salad

Want to enjoy your first harvest quickly? Sow these now:

• Lamb’s lettuce – grows fast and can handle a bit of cold
• Arugula – peppery, nutty, and ready to harvest in no time
• Spring lettuce – crisp, fresh, and delicious

In just a few weeks, you’ll be picking your first leaves for a delightful spring salad! 🥗

🥗 Recipe: Fresh Spring Salad from Your Garden

What you’ll need:
✅ A handful of lamb’s lettuce, arugula, and young lettuce leaves
✅ A few radishes, thinly sliced
✅ Optional: edible flowers like violets or daisies
✅ Dressing: olive oil, lemon juice, and a pinch of salt

Mix everything in a bowl and enjoy the first fresh flavors of the season!
For an extra special touch, add a spoonful of wild garlic pesto – a true springtime gift from nature.

Spring is Calling Us to Sow

Spring invites us to move with nature, to feel the earth, to sow, and soon, to harvest. So, get your hands in the soil, scatter your seeds, and let yourself be surprised by what grows.

Not sure where to start?

drop me a line and we will see what can happen.

Enjoy spring, and see you next week!

With love,
Serai

A Quote to Reflect On

"Starting a vegetable garden doesn’t just sow vegetables—it sows peace and wonder."
— Anonymous

Ik schrijf over eetbare tuinen, voedselbossen en leven in verbinding met de natuur, hier in het Zweedse Småland. Mijn reis gaat over voedsel verbouwen op een manier die zowel het land als de ziel voedt – langzaam, bewust en diep verbonden met de seizoenen.

Als Nederlandse natuurliefhebber en permacultuurontwerper ben ik gepassioneerd ov…

Read more

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

Subscribe now

Do You Recognize This?

You've lovingly and attentively raised your lettuce plants—perhaps right on your windowsill. On a sunny day, you confidently plant them in your garden, hoping to enjoy tender leaves in your salad in just a few weeks. 🌿

And then suddenly... overnight, they’re gone. 🐌😱

💚 What do most people do?
We often quickly reach for slug pellets or other remedies. But did you know that these not only kill slugs but can also disrupt all other life in your garden? Even the beneficial creatures you need for a healthy vegetable garden!

And yes, I’m bringing this up now because, with the mild winter, slugs are already active. To truly tackle slugs, it's important to understand their role in nature.

Slugs are one of the recyclers in your garden and actually do a lot of good. They eat old plant material like leaves and dead plants, helping to break down organic matter and enrich the soil. That’s a good thing, right?

But why do they munch on your precious veggies, and how can you solve it?

🌱 The natural solution?
Create healthy soil. Strong plants are less likely to be attacked. Slugs primarily eat weak and sick plants—they actually clean up what isn’t strong enough. And guess what? Newly planted seedlings often fall into that "weak plant" category. They still need to grow out of their baby phase.

🔍 My first tip: Stop digging!
Did you know that not digging is not only good for your soil but also helps keep the slug population in check? When you leave the soil undisturbed, you maintain the habitat of natural slug predators like toads and beetles.

These natural helpers, such as the ground beetle, consume a significant number of slug eggs and young slugs. By not digging, you give them the chance to settle in and do their work—addressing the slug problem at its source.

These underground slug predators even find the eggs you can’t see, lending a helping hand in your garden and taking some work off your plate.

Additionally:

• Be patient: Building healthy soil takes time—it's an investment in your garden’s future.

• Hunt for slug eggs: This way, you tackle the problem at the root!

🐌 Have you had trouble with slugs this year?

Everyone has their own slug frustrations and comes up with all sorts of solutions. I’m curious—what do you do against slugs?

I’d love to hear from you—feel free to reply to this email!

Hello, I’m Serai!

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

Imagine your vegetable garden as a dance floor. Plants naturally take a step to the side, keeping the soil in perfect balance.

This is exactly what crop rotation does. Think of it as a sliding dance through your garden. By moving plant families to a new bed each season, you prevent your soil from becoming depleted and vulnerable to diseases. Simply avoid planting the same plant family in the same spot for two consecutive seasons.

A simple dance routine for your vegetable garden:

🌱 Legumes (like beans and peas) enrich the soil with nitrogen.
🥬 Leafy greens (like lettuce and cabbage) thrive on this and grow extra strong.
🍅 Fruit-bearing plants (like tomatoes and zucchini) need lots of nutrients and deplete the soil a bit more.
🥕 Root vegetables (like carrots and onions) draw their nutrients from the deeper layers of the soil.

And so the dance continues: Each year, everything shifts to the next spot. The result? A healthy, thriving garden.

Is crop rotation old news for you?

If you've been gardening for a while, you might already know how useful crop rotation is. But there are even more ways to bring your garden to life:

✨ Polyculture – Ditch the straight rows and mix different plants together. This makes your garden more resilient to pests and diseases.
🌱 Interplanting – Combine fast-growing and slow-growing crops, like radishes between carrots, to make the most of every inch of your garden.
🌼 Companion planting – Some plants support each other when grown together, like carrots and onions. One helps keep pests away from the other.

No matter which method you choose, the key is to work with nature, not against it.

Want to learn how to apply all of this in your own garden without overcomplicating it?

I can’t wait to garden together with you!

With love,
Serai

I write about edible gardens, forest gardening, and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland. My journey is all about growing food in a way that nurtures both the land and the soul—slow, intentional, and deeply connected to the rhythms of nature.

As a Dutch nature lover and permaculture designer, I’m passionate about creating thriving, biodiverse gardens that provide food, beauty, and sanctuary. I share my experiences, insights, and practical tips to help you cultivate your own edible paradise—whether it’s a small backyard or a larger plot of land.

Subscribe for free to receive occasional posts filled with inspiration, knowledge, and a glimpse into my life in the Swedish countryside. Let’s grow together!

.

Subscribe now

The garden may seem quiet and bare right now, but don’t be fooled—this is actually a magical time. While many plants are still in deep dormancy, you can already lay the foundation for a richer, more productive garden. This is the perfect moment to look ahead, make plans, and… propagate your own edible shrubs!

For me, a vegetable garden feels more complete and powerful when it includes perennial edible plants. Delicious fruiting shrubs like red currant, black currant, and gooseberry return year after year, offering a bountiful harvest with very little maintenance.

And the best part? You can easily propagate them now, in winter, using cuttings. Maybe you already have some of these plants in your garden, or perhaps you know someone with a beautiful shrub who’s willing to share a cutting with you.

Winter cuttings are a simple and natural way to grow new plants. Because plants are dormant right now, the cuttings experience less stress and can root quietly. This way, you create an abundant garden with minimal effort—and at almost no cost!

Why Take Winter Cuttings?

Winter cuttings are easier than summer cuttings and have a higher success rate. I already have a whole collection ready: black currant, hazelnut, guelder rose, rosehip, serviceberry, linden, willow, and chokeberry. I also have some summer cuttings of hawthorn and black currant, which I’ll check soon to see if they’ve taken root.

How to Take Winter Cuttings

Step 1:
Choose one or more shrubs to take cuttings from. Always cut a branch a few millimeters above a bud, so the remaining branch ends with leaf buds instead of a bare stem. This prevents damage to the plant. Take more cuttings than you need in case some don’t root.
Cut pieces that are 15-30 cm (6-12 inches) long.

Step 2:
Remove the buds from the lower two-thirds of the cutting—this is where the roots will form.

Step 3:
If you're only taking a few cuttings, you can plant them in a 1-2 liter pot. Fill the pot with a mix of seed-starting soil and perlite, or sandy potting soil without added fertilizer.

Step 4:
Place the cuttings so that 1-2 buds stick out above the soil.
Water gently; the soil should be moist but not soggy.

Step 5:
Keep the pot in an unheated greenhouse or a sheltered outdoor spot. Cover it with a thick layer of leaves or horticultural fleece. In spring, when the worst of the cold has passed, start removing the cover little by little. Alternatively, you can grow the cuttings in a frost-free greenhouse at a low temperature.

If kept outdoors, make sure they’re protected from direct sunlight and that the soil stays moist.

By summer, you’ll see new buds and leaves emerging. However, this doesn’t mean the roots are fully developed yet. Leave the cuttings in place until late August or September, when it’s time to transplant them. Until then, keep them in a sheltered spot and maintain moderate soil moisture. Then, plant them out into their permanent spots.

That’s it! Your first winter cuttings are taken, and by summer, you’ll have beautiful new plants—all because you started now.

🌱 Want more tips on growing your own abundant, low-maintenance edible garden? Subscribe to my Substack for seasonal gardening advice, practical guides, and inspiration straight to your inbox!

💬 Let’s grow together!

Comment below—what edible plants are you propagating this season? I’d love to hear your experiences!

📢 Share the magic! If you enjoyed this post, share it with a fellow nature lover or gardener who would love to grow their own food. The more we spread the knowledge, the greener our world becomes!

🔔 Subscribe now so you don’t miss my next post on easy food plants that thrive with minimal effort.

Hello, I’m Serai! I write about my edible gardens and living in harmony with nature in the Swedish countryside of Småland.

I’m a Dutch nature lover and permaculture designer, building a slow and intentional life in Sweden. Subscribe for free to receive occasional posts from me.

You can feel it already: the days are getting longer, and when the sun shines, you hear the birds singing their songs. There’s a tingling sensation in your body on these moments; you feel that tiny spark of spring

.

Subscribe now

It’s not surprising because our ancestors felt it too. Around this time, on February 2nd to be exact, they celebrated Imbolc, an important festival in the Celtic tradition. It marked the time when nature slowly awakened. This was the moment to use up the last of their winter storages. Stored roots or preserved vegetables were turned into stews, making space for the new harvest, as it wouldn’t be long before spring truly arrived.

Right now, everything still looks gray and dull, and the green still holds its winter colours. But it won’t be long before fresh young leaves of spring greens, like dandelion, can be added to the first spring salads.

The flower bulbs you planted in autumn are cautiously poking their heads above the soil. Maybe you’ve already spotted a snowdrop? If you see one, you know spring is just around the corner.

Last weekend, while walking through my garden with a friend, I was surprised by a tiny garlic sprout I had planted in October. Yes, the dark time of rest and stillness is slowly waking up again. And the first to wake are those hardy hero’s of spring, like snowdrops, crocuses, and garlic.

But don’t be mistaken – the harsh cold hasn’t vanished yet, and Winter’s grip can still return.

Feel the Shift & Start Planning

Traditionally, Imbolc falls on February 1-2. But maybe you don’t feel it exactly then, or maybe you’ve already sensed it. There will be a moment when you know: winter is over, and spring has begun.

When that moment comes, it’s the perfect time to start making plans.

• What do you want to harvest this year?

• What will you plant or sow?

For most plants, it’s still too cold to grow outdoors, but not for all. Some species actually need the cold! Roman chervil, in my post of last week, and the March violet, with its edible flowers that add a cheerful touch to your hand-picked spring salad… , love the could and need them to grow.

I can’t think of a better way to welcome spring, by sowing them.

Celebrate the Early Beginnings of Spring

Want to do something special to honor this early shift into spring, like our ancestors did? Here are some ideas:

• Use up your winter supplies. Check your pantry or freezer for last year’s harvest. Do you have berries, cabbage, or beans left? Now is the time to use them. Make a stew or turn the last frozen zucchini into soup.

• Make pancakes on February 2nd. Our ancestors traditionally baked pancakes from the previous year’s flour. And if you look closely at a pancake, doesn’t it resemble the sun? The sun we long to see again after the dark winter months.

• Plan your edible garden. Take a moment for yourself. Make a list of what you’d like to grow this year and map it out in your garden plan. Maybe you’ll start with a small patch, or maybe you’ll plan out the entire year. Anything is possible, as long as it suits you.

Want to grow nutrient-rich edible plants in your garden without spending too much time? Grow a vegetable garden on the principles of permaculture follow me here on substack and you get inspiration and tips.

With green greetings,
Serai

I’m a Dutch nature lover and permaculture designer, building a slow and intentional life in Sweden. Subscribe for free to receive occasional posts from me.

It is a cold, gray winter day when I decide to go through my seed collection. In my hands, I hold a stack of packets, each filled with promises of green and life. As I browsed through them, my eye falls on a forgotten treasure: Sweet Cicely. A plant that never fails to bring me joy.

Subscribe now

Sweet Cicely, or Myrrhis odorata, sounds almost like a spell in itself. The plant has a soft anise-like scent, is both graceful and hardy, and thrives effortlessly — even in the southern Swedish climate. In winter, it hides beneath the ground, as if waiting for its moment. But in spring? That’s when it reappears in all its glory. Stunning, lace-like leaves, followed later by white blossoms that delight not only me but countless beneficial insects as well.

What I love about Sweet Cicely is how it does its own thing. Give it a spot, and it will self-seed as if it’s trying to turn your garden into a small paradise. But there’s more: its deep taproot brings nutrients to the surface, enriching the soil, and its flowers attract lacewings and parasitic wasps — tiny helpers that maintain balance in your garden.

But what fascinates me most about Sweet Cicely is its versatility in the kitchen. In the Middle Ages, it was already used in stews and salads. The leaves have that soft anise flavor that pairs beautifully with strawberries or in homemade herb butter. The unripe green seeds taste like little anise candies and aid digestion. And yes, even the flowers and roots are edible.

Now, as I carefully tuck the seed packet away, whit my seed sow planning ready. I’m already dreaming of how it will emerge again in spring. Of how its graceful leaves will fill the garden with life, and how I’ll sprinkle its anise-flavored leaves over fresh strawberries. Sweet Cicely isn’t just a plant — it’s a loyal companion in my garden.

So, if you’re looking for a plant that fills your garden with life, beauty, and a touch of magic, Sweet Cicely is one of these plant. Give it a spot, and before you know it, you’ll have a garden full of enchantment.

Want more tips about perennial plants and how to bring life to your garden?

Perennial plants like Sweet Cicely not only bring beauty and biodiversity to your garden but also offer a delicious harvest, year after year.

What’s your experience with perennial plants like Sweet Cicely? Drop a comment below, or reply to this email with your thoughts—I can’t wait to connect!

Follow me here on Substack and receive weekly updates filled with inspiration and news from the edible garden and the wonders of nature. Let’s grow together!

Subscribe for free to receive occasional posts from me. I’m a Dutch nature lover and permaculture designer, building a slow and intentional life in Sweden. I’m also working on improving my English writing skills, so if you notice anything that seems off, feel free to let me know—I’d love to learn!

Imagine standing in a plain, uninspiring garden—a neatly trimmed lawn, a few paving stones, and plants that add little life. No vibrant colors, no buzzing bees, and no healthy, edible plants to pick for dinner. You feel it: something is missing.

But what if this garden could transform into a vibrant, living paradise? A place where bees buzz, birds sing, and you can harvest fresh food straight from your own backyard?

It might sound like a big project, but even small, loving steps can make a world of difference. A dull, lifeless space can grow into an edible oasis where plants, animals, and you feel at home.

A year ago, I had the opportunity to start from scratch with a new edible garden. I stood in the middle of a barren Swedish lawn, tightly mowed and utterly empty. But as I held a shovel in my hand and a head full of dreams, I could already see it—a garden bursting with scents, colors, and life.

Now, a year later, that vision is taking shape. Where there was once only grass, a thriving kitchen garden now grows. In summer, every corner is alive with tomatoes, beans, flowers, and the hum of insects. Beyond the annual vegetables, a slow-food garden filled with perennial plants is gradually coming to life. It’s far from finished, but each day is a step closer to my dream garden.

The Power of Annual Plants
If you’re just starting with growing your own food, annual plants are the perfect starting point. They’re fast, easy, and yield an abundant harvest in just one season. Think juicy tomatoes, crisp lettuce, or cheerful sunflowers. They’re the sprinters of the garden, ideal if you have little experience but want quick results.

But perhaps you dream even bigger. Of a garden that grows richer and fuller with every season. A garden with walnut trees, berry bushes, and perennial vegetables—a slow-food paradise where you can harvest year after year without constant replanting. It takes patience, but you can plant those first seeds today.

Your Garden Begins Below Ground
What many people don’t realize is that a thriving garden begins in the soil. Healthy soil is alive, full of tiny creatures and microorganisms that do the heavy lifting for you. All you need to do is feed them—with compost, leaves, or manure spread on top of the soil. No digging required, and you’ll save your back in the process!

Each year, your soil will become richer and your garden more abundant.

Boost Your Garden: Plant Partnerships
Want to make your garden even smarter and more vibrant? Combine plants that work together. This is called a polyculture. Picture tall plants offering shade to low-growing ones or herbs that repel pests while nurturing the soil. It’s nature doing what it does best—helping you out.

Did you know this approach works beautifully in a busy life? By combining plants thoughtfully, you can harvest more from the same space while keeping your garden healthier and stronger.

Get Started!
Take a moment for yourself. Grab a notebook and jot down what you want to grow this year. Dream about how your garden could look. Maybe you’ll start with a small corner, or perhaps you’ll plan for the whole year. Anything is possible, as long as it feels right for you.

Curious about creating plant partnerships or designing your own thriving polyculture? On my YouTube channel, I share my permaculture journey, tips, and lessons to help you grow in harmony with nature. Join me and get inspired!

Be inspired by what’s possible, and remember: your garden is more than a place to grow food. It’s a space to reconnect—with nature, with yourself, and with the magic of life.

Leave a comment

Subscribe for free to receive occasional posts from me. I’m a Dutch nature lover and permaculture designer, building a slow and intentional life in Sweden. I’m also working on improving my English writing skills, so if you notice anything that seems off, feel free to let me know—I’d love to learn!

The world has fallen silent. It’s January, the month when nature holds its breath. After the hustle and bustle of December, this is the time to pause, reflect, and be swept away by the magic of winter’s quiet.

Here in southern Sweden, the snow has blanketed the world in a soft cover. Sounds are muffled, the air tingles against my cheeks, and, it seems as though everything is asleep. But when I look closely, I see that nature isn’t still or lifeless—it’s alive, just in a different way.

Between the gnarled branches of my old apple tree, a pair of great tits flit about, pecking among the twigs, perhaps looking for a hidden insect tucked away in the mosses. Suddenly, they fly off to my feeding table, adding sunflower seeds to their menu. Before the snow fell, I noticed tiny mushrooms in the grass and branches decorated with beautiful blankets of moss. And somewhere in the distance, I hear the cry of a buzzard soaring through the sky in search of a meal.

The trees themselves wait patiently. Their sap lies dormant, their branches are bare. But in this stillness lies preparation: the promise of a new spring full of growth and abundance. This winter quiet nourishes not only nature but also me—and perhaps you, too?

What Is Wintering?

Wintering is a rhythm we can learn from nature: becoming quiet, reflecting, and taking time to slow down. It’s about living in tune with this wintry season and allowing yourself to let go of the busyness of everyday life. By following winter’s natural rhythm, you nourish both yourself and your garden.

What Can You Do in Your Garden?

Though nature seems at rest, January is an excellent month to prepare your garden for the coming growing season. Here are some winter gardening tasks you can tackle now:

• Pruning:
  As long as it’s not freezing, apple and pear trees can be safely pruned. Remove diseased or crossing branches, restore old trees, and help young trees grow into a beautiful shape. This is also the time to prepare your trees for an abundant harvest. Note: Leave stone fruit trees, like cherries and plums, alone—they’re better pruned in summer after harvesting.

• Mulching:
  Use the healthy branches you’ve pruned as mulch. By laying them around the base of trees, you return nutrients to the soil and protect soil life from the cold.

• Planting:
  Winter is the perfect season to plant bare-root trees and shrubs. Since they’re dormant now, they can be shipped and planted without issue. This gives your garden a head start for spring.

The Magic of January

I’m already working on a list of new additions for our edible forest garden. Medlar, quince, chokeberry, and cornelian cherry top my list. As I consider where to plant them, I feel a quiet excitement. Every action I take now contributes to the abundance of the spring to come.

Winter isn’t empty or lifeless—it’s a season of promise, where everything we sow, plant, and nurture finds a place to take root. Just like nature, we too can use this time to winter, to find rest and build our energy for what lies ahead.

So, put on a warm coat, head outside, and let yourself be enchanted by the magic of the winter garden.

What’s on your to-do list for these calm winter days?

Warm winter wishes,
Serai